Het Wonder van Rita

Een belofte...

Het is al weer een aantal jaren geleden dat Rita K. mij vertelde over hoe zij haar genezing in eigen hand nam, vol vertrouwen op de goddelijke Kracht in haarzelf. Ik was tot tranen toe geroerd.

De laatste tijd komt ze steeds 'zomaar' vanuit het niets in mijn gedachten. En daarbij moet ik dan telkens denken aan de belofte die ik haar deed.

'Ik vertrouw jou mijn verhaal toe', zei ze. 'Jij weet het op waarde te schatten, via jouw handen vindt het zijn weg'.

Haar verhaal zou een belangrijke plek innemen in het boek 'Ziekte als richtingaanwijzer'. De juiste tijd voor dit boek was er echter (nog) niet.

Dat Rita nu steeds in mijn bewustzijn komt is voor mij een teken dat ze haar verhaal verteld wil hebben. Het is nu de juiste tijd.

Ik lees haar woorden na al die jaren opnieuw en voel haar energie. Hoe dieper kan ik haar ervaring nu invoelen... wat dit voor haar betekend moet hebben om een beslissing te nemen tegen elk medisch advies in. Wat dit teweeg bracht in haar familie en vriendenkring. En de blijheid die ze voelde en die haar veel meer zei dan wie of wat anders dan ook. Al die bevestigende boodschappen en aanwijzingen die ze ontving via die innerlijke Stem. En haar grote dankbaarheid dat ze zonder medische interventie genas door voortdurend vanuit die hogere liefdevolle afstemming met haar lichaam te praten.

Wat een krachtige vrouw. Wat een prachtige boodschap.

We zijn in de tijd ruim tien jaren verder. Voor Rita was toentertijd haar rozenkrans de sleutel tot goddelijke interventie.

Ieder van ons heeft metaforisch gesproken zo z'n eigen 'Sleutel(s)' denk ik.  Sleutels die een herinnering en wetenschap wakker maken aan iets groters in onszelf waardoor we meer en meer ons hogere Zelf gaan leven en belichamen.

We zijn in staat om bewuster samen te werken met die goddelijke energie in ons lichaam.  Ik denk hierbij aan wat we recentelijk weten over de aanwezigheid van een multidimensioneel aspect in ons DNA (24e chromosomenpaar), dat als een soort van tijdcapsule actief wordt als we er klaar voor zijn. Het is een heel persoonlijk en individueel gebeuren in ons bewustzijn tijdens deze tijd van ascentie. (Info Kryon)

Bewust voelen-ervaren-weten leidt tot groeien in Liefde en heeft je gebracht tot wie je nu bent. Ieder heeft z’n eigen weg, eigen tempo, eigen beleving, eigen ontwikkeling. Niet altijd is er sprake van fysieke genezing, ook is innerlijke heling niet voor ieder zichtbaar. 

Ik geloof dat een bewust ziekte-/helingsproces zoveel meer omvat en kan betekenen dan we ons kunnen voorstellen.  Liefde voor het zelf, voor het lichaam, acceptatie van wat is, en overgave aan 'wie we werkelijk zijn’.

In liefde en dankbaarheid geeft ik het verhaal van Rita door aan jou. Een verhaal van Liefde, Acceptatie, Vertrouwen, Vreugde en Overgave. In haar eigen woord en schrift, vetgedrukt benadrukkend wat voor haar belangrijk was.

Dankjewel Rita…. (misschien wordt het nu wel eens tijd voor mij om dat boek af te maken)

 

♥

HET VERHAAL VAN RITA

DE ROZENKRANS UIT MEDJUGORJE

Heel graag kijk ik terug op een nieuw begin na een donderslag bij heldere hemel. Vol verwachting zit ik bij de gynaecologe. Het bruist in mij. Nog 6 maanden, dan ben ik na 5 jaar kankervrij.

Het onderzoek wijst uit dat er iets aan de hand is. Hoe kan dit? De baarmoeder en bijbehorende organen zijn begin 2009 verwijderd. Ik schrik. De gynaecologe leeft met mij mee. Probeert mij hoop te geven. Slaat een arm om mij heen en zegt: “Het kan van alles zijn”. Ja, ja. Ik voel mijn angst: “Heer, het zal toch niet, laat het geen kanker zijn”. De operatie die volgt wijst uit dat de 3 gedane biopten uitzaaiingen zijn van dezelfde kanker als in de baarmoeder.

Mijn wereld stort in. “Heer, help mij! Ik wil nog niet dood”. De angst giert door mijn keel. Ik ben 64 jaar, alleen gaand. Ik wil leven. Alles gaat in een stroomversnelling. Onderzoeken volgen. Met spoed word ik verwezen naar Groningen, het UMCG voor inwendige bestraling. Er is hoop, hoop doet leven. Totaal onverwacht hoor ik van binnenuit een stem: “Rita, pak de rozenkrans uit Medjugorje en bid”. De rozenkrans uit Medjugorje?  In de jaren negentig voor mij meegebracht door mensen die daar naartoe gingen vanwege genezingen door Maria. En ik, ik had er nooit iets mee gedaan. Vol vertrouwen bid ik bij iedere kraal; “Ik ben gezond, ik ben heel, ik ben in mijn kracht”.

Het antwoord volgt: ”Rita, jij hebt Moeder Maria en de rozenkrans te respecteren”. Vanaf die dag bid ik vol eerbied en overgave. Tot mijn verwondering begint na een paar dagen mijn onderlichaam in energie, in trilling toe te nemen bij de woorden: “De Vrucht van UW SCHOOT”. Ik ervaar meer kracht in mijzelf en ga vol vertrouwen naar het UMCG voor de inwendige bestraling.

Dan volgt er een nieuwe dreun. Zittend voor de radiotherapeute hoor ik dat er geen sprake kan zijn van alleen maar inwendige bestraling. Ook uitwendige bestraling 5 weken lang, 5 dagen per week is noodzakelijk. Dit voelt voor mij niet goed. Gelaten laat ik toe dat er een scan gemaakt wordt i.v.m. uitzaaiingen in de lymfklieren en dat mijn hele buik wordt afgetekend. Ik ben helemaal van slag. Dit wil ik niet. Ik bid en bid: “Heer, wat moet ik doen”?

Ik krijg een ingeving voor een second- opinion. De radiotherapeute stemt gelukkig hiermee in als het maar met spoed gebeurt. Een paar dagen later volgt het tweede gesprek.

Terwijl ik wacht zet ik het te houden gesprek in het LICHT. Stap voor stap ga ik na hoe het gesprek met de radiotherapeute verloopt. Positief, in een ontmoeting van hart tot hart, van ziel tot ziel. Alleen inwendige bestraling, geen uitwendige. En zo geschiede.

Ik geef aan dat ik kies voor kwaliteit van Leven. Dat de arts van de second opinion aangaf de bestralingen toch te doen. En dat ik kom met een cadeau. Ik vertel over Professor Hooijkaas, die mij uitnodigde voor zijn afscheid van het UMCG. Hij vertelde over twee vrienden, allebei arts met kanker. Dat zij een totale omslag hebben gemaakt ten aanzien van het begeleiden van patiënten, hoe belangrijk het is om naar de totale mens te kijken. Mede te denken vanuit de patiënt. Zijn wens was deze visie door te geven als afscheidscadeau. Met een handdruk heb ik beloofd hem hierin te steunen. Dit was een mooi moment hiervoor.

Zo heb ik de opstap gemaakt naar de titel van de arts “Radiotherapeut”. Dat mij dat raakt omdat je een radio heel zuiver kunt afstellen, net als de lichamen van jezelf, niet alleen het fysieke, ook het mentale, het spirituele, het gevoel. Als ik in balans ben, opent zich mijn hart en krijg ik het antwoord van binnenuit. En mijn gevoel zegt dat ik de uitwendige bestraling niet moet doen. De arts blijft rustig en zegt: “Dus U gaat alleen voor de inwendige bestraling?

Dat heeft consequenties, de dosering zal hoger zijn en de bestralingen langer van duur. Met vervelende gevolgen, waaronder incontinentie van darmen, blaas, vaginaproblemen”.

En ik blijf kalm. Ik vertel haar hoe duidelijk ik hoorde: “Ga voor de inwendige bestraling”, niet wetende dat het begrip inwendige bestraling een andere betekenis zou krijgen. Ik bid en vraag om hulp. Ik haal diep adem en vertel dat ik sinds een paar dagen de innerlijke stem hoor: “Je kunt op 2 manieren bestralen, volgens de artsen met een inwendige cilinder en ZELF. Met een open blik kijkt zij me aan. “Hoezo, kunt U Zelf inwendig bestralen”? Ik vertel over de rozenkrans, dat ik bij de woorden “DE VRUCHT VAN UW SCHOOT” heel veel Kracht/energie voel, vooral bekken/buikgebied. Dat de energie steeds meer toeneemt alsof alle cellen gereset worden. Voor mij is het duidelijk. Ik ga voor de tweede manier, in overgave en vertrouwen, de rozenkrans biddend. Het is een bijzonder gesprek. De arts respecteert mijn mening, zegt dat ik er blij uitzie. Zal een gesprek hebben met haar hoofdtherapeut en een advies volgt.

De andere dag is het hek van de dam. Ik word al vroeg gebeld met de mededeling dat de artsen het totaal niet met mij eens zijn: ” U moet toch weten welk risico u loopt? Er gaat een brief uit naar de gynaecologe, de huisarts en uzelf met alle gegevens en consequenties. Advies: terug naar de gynaecologe”. De huisarts komt al snel op bezoek, gevolgd door de wijkverpleegkundige. Zij proberen mij op andere gedachten te brengen. De eerst liefdevolle gynaecologe verandert in haar benadering met een grimmige opmerking: “U zult het niet redden met uw geloof en kracht. U zult gaan vloeien”. Heel wonderlijk ervaar ik de kracht om hen mijn beweegredenen uit te leggen.

Mijn leven gaat verder. Elke dag trouw de rozenkrans biddend. Ik blijf rustig, hoewel ik het toen nog moeilijker kreeg. Een paar van mijn beste vrienden en familieleden zijn boos op mij. “Dit kun je toch niet maken? Je kent de risico’s, je bent de 6e uit het ouderlijk gezin. Je vader en 3 broers zijn al overleden. Je hebt een verpleegkundige achtergrond”. En dat doet pijn. Ik verlang naar begrip en een arm om mij heen. Toch voel ik mij gesterkt door Moeder Maria, de rozenkrans en Hem die ik liefheb. Ooit ben ik geleid naar een kerk. Het koor zingt wat ik van binnen hoor: “Leg je leven in Mijn Hand”.

Ik omarm mijn pijn en verdriet, soms ook boosheid om het onbegrip. Dit alles niet weg stoppend. Dan komt er een ommekeer. Met de schoonzussen van mijn overleden broers komen diepgaande gesprekken met een lach en een traan. De harten gaan open, wij komen dichter bij elkaar en dat is een mooi geschenk. Liefde geneest. Zo gebeurt het ook met vrienden.

Ik ervaar een blijheid, de levensvreugde neemt toe. Mijn cellen dansen, worden gereset. Ik leef mijn leven in overgave en vertrouwen, de rozenkrans biddend. 

Na een jaar zijn mijn bloeduitslagen goed en alle organen in balans. Een wonder is geschied. Hiervoor ben ik enorm dankbaar.

♥

REFLECTIE OVER BIDDEN

Terugkijkend kan ik zeggen dat door het bidden ik genezen ben en mijn leven verrijkt is.

Een nieuw begin. Ik leef bewuster, in het hier en nu. Er heeft een verandering in mij plaatsgevonden. Van overleven naar leven. Mijn angst om dood te gaan, pijn, verdriet, boosheid te omarmen, te accepteren.

Ik ervaar dan dat de liefdesenergie, de Christuskracht door mij heen stroomt.

“DE VRUCHT VAN UW SCHOOT”. De baarmoeder, het leven gevende orgaan heeft voor mij een diepere betekenis gekregen.

Ik heb geleerd de tekenen te verstaan die op mijn pad komen. Te luisteren en trouw te zijn aan Mijzelf. Vooral ernaar te handelen. Zoals het bidden van de rozenkrans.

Van bovenstaande word ik stil. Ik ben genezen, met heel veel dank aan Moeder Maria en de rozenkrans die mij heel dierbaar is geworden.

Ik hoor: “En zie, Ik maak alles nieuw”…..

--- Rita Klerkx, Juli 2014 ---

Rita's energie leidde me naar Saint Brigid, "Vrouwe van Verheven Licht", uit 'The Divine Feminine Oracle' (Meggan Watterson):

"Ik geef onophoudelijk, want het Licht is eindeloos. Mijn ziel is alles wat ik nodig heb."

♥

 

Wil jij jouw verhaal delen? Schrijf het als reactie op dit bericht hieronder, ter bemoediging en bekrachtiging voor velen...

Lees mijn verhaal van 2025 in het blog 'Keuzemenu Overgave' 

 

 

Plaats een reactie

Geverifieerd door ExactMetrics